Poniżej przygotowałam dla Państwa materiały, które mogą być pomocne w budowaniu bezpiecznej i przyjaznej relacji z własnym dzieckiem:
MATERIAŁ NR 1
Sposoby radzenia sobie z emocjami dziecka, stawianie wymagań i ich egzekwowanie
-
W relacji pomiędzy rodzicem a dzieckiem występują dwa aspekty:
MIŁOŚĆ – akceptacja, wsparcie, uwaga i czas dla dziecka
GRANICE – normy, wymagania stawiane dziecku
Miłość
Rodzice obdarzają dziecko miłością bezwarunkową, komunikując mu: „Cieszę się, że jesteś, kocham Cię takim, jakim jesteś i nic nie może tego zmienić”.
Inne formy okazywania dziecku miłości:
-
szacunek dla jego potrzeb i uczuć,
-
akceptacja trudności dziecka i jego ograniczeń,
-
dostrzeganie jego starań i mocnych stron,
-
obdarzanie zaufaniem,
-
poświęcanie dziecku czasu i uwagi.
Dziecko, które otrzymuje od rodziców tak rozumianą miłość, uczy się kochać siebie i innych, rozpoznawać swoje uczucia i potrzeby oraz ufać sobie.
Granice
Wolność dziecka jest ograniczona prawami rzeczywistości fizycznej, prawami, uczuciami i potrzebami innych ludzi oraz normami społecznymi i kulturowymi.
Rolą rodziców, którzy chcą wychować szczęśliwe dziecko osiągające sukcesy w życiu, jest nauczenie dziecka respektowania tych ograniczeń poprzez:
-
pokazywanie dziecku praw rządzących światem fizycznym i społecznym,
-
pozwalanie dziecku na ponoszenie konsekwencji własnych zachowań, nawet jeśli są one bolesne,
-
egzekwowanie wymagań.
Ważne dla kształtowania poczucia odpowiedzialności u dziecka jest konsekwentne postępowanie rodziców. Powinni oni zachowywać się stanowczo, a jednocześnie z szacunkiem.
Dzieci, których rodzice w taki sposób stawiają ograniczenia, uczą się współżycia z ludźmi, odpowiedzialności za własne zachowania i prawidłowo kształtują własny system wartości.
-
Relacja między rodzicami a dzieckiem jest pełna wtedy, gdy rodzic realizuje oba te aspekty w tym samym stopniu – tyle samo miłości, ile wymagań.
Miłość, akceptacja i wsparcie stanowią grunt dla stawiania wymagań. Często rodzice muszą zainwestować w relację z dzieckiem swój czas, uwagę i życzliwość, po to, aby móc postawić wymagania, które dziecko przyjmie.
Dziecko jest w stanie zaakceptować pewne wymagania, ograniczenia i niewygody wtedy, gdy stawia je ważna i atrakcyjna osoba. Zależy mu na relacji z nią i czuje, że ma dużo do stracenia.
-
Rodzice nie muszą być doskonali – dziecko potrzebuje „normalnych rodziców”, którzy popełniają błędy, potrafią się do nich przyznać i je naprawić.
Takie momenty są bardzo ważne w wychowaniu dziecka. Postępując w ten sposób, rodzice pokazują dziecku, że nie ma ludzi nieomylnych i pomagają mu zaakceptować własne błędy oraz porażki, a także przyjąć za nie odpowiedzialność.
Rodzice nie są w stanie i nie muszą zaspokajać wszystkich potrzeb swoich dzieci. Powinni pomagać dziecku korzystać z kontaktów z innymi ludźmi, np. z dziadkami, nauczycielami czy rówieśnikami.
Nie muszą też być ciągle czujni i uważni ani żyć w obawie, że przeoczą jakieś ważne potrzeby swojego dziecka – dziecko samo pokazuje rodzicom, czego potrzebuje, i zwykle żywiołowo domaga się tego, dając rodzicom wiele szans na odpowiednią reakcję.