Karanie, to środek wychowawczy, który przynosi dwa skutki:

1. niszczy relacje z rodzicem - dziecko (podważa poczucie bezpieczeństwa i zaufania do rodzica)

2. dziecko nie przyswaja zasad i norm.

Co możesz, jako rodzic, aby być skutecznym w wychowywaniu dziecka?

Zastosuj naturalne konsekwencje !!!

Pozwól dziecku doświadczyć skutków swojego zachowania.

Przemiana wewnętrzna to metoda, która pomoże dziecku uwewnętrznić system wartości.

1. Ograniczenie złych zachowań

• Słowne komunikaty: sprzeciw, dezaprobata, zakaz.

• Zachowania: powstrzymanie dziecka poprzez izolację, odebranie przedmiotu, którym posługuje się nieprawidłowo, ograniczenie swobody (np. przytrzymanie).

2. Konfrontacja – dziecko musi ocenić swój czyn

Rozmowa z dzieckiem:

• powiedz, co się stało,

• zapytaj: „Co myślałeś, gdy to robiłeś?”,

• omów, co złego wynikło z jego zachowania,

• przypomnij, jaką zasadę złamało,

• zapytaj: „W jaki sposób zaszkodziłeś sobie lub innym osobom?”.

Szkody mogą mieć charakter nie tylko materialny, lecz także moralny (zranienie kogoś, nadużycie zaufania, naruszenie praw innej osoby, narażenie na trudności).

Jeśli dziecko nie wie, jakie normy złamało, dorosły powinien mu je przypomnieć i pokazać.

Dorosły wyraża własne odczucia i oczekiwania:

„Widzę, że nie uznajesz zasad, które wspólnie ustaliliśmy, i nie rozumiesz, że ich przekraczanie jest złe. W takiej sytuacji nie mogę ci zaufać. Dopóki nie będę miał pewności, że wrócisz do domu o ustalonej porze, nie zgadzam się na wieczorne wyjścia.”

3. Refleksja – dziecko ponosi odpowiedzialność za swoje czyny

• Daj dziecku czas na refleksję.

• Pokaż, że może się zrehabilitować.
  ???? „Pomyśl, jak możesz to naprawić.”

Dziecko decyduje, jak postąpi, a dorosły je w tym wspiera.

• Dziecko ustala formę zadośćuczynienia (co zrobi, wobec kogo, kiedy).

• Dorosły czuwa, aby zadośćuczynienie było adekwatne do czynu.

• Samo „przepraszam” to za mało.

Na końcu trzeba powiedzieć dziecku, że mu przebaczamy:
???? „Nie mam już o to do ciebie żalu.”

4. Zmiana

• Okazuj szacunek i daj wsparcie.
  ???? „Widzę, że zrozumiałeś swój błąd i żałujesz tego, co się stało. To bardzo ważne. Wierzę, że więcej tak nie postąpisz.”

• Podsumuj sytuację.
  ???? „Czego się nauczyłeś? Jakie wnioski wyciągasz na przyszłość?”

• Powiedz dziecku:
  ???? „Każdy ma prawo do błędu, a swoje błędy trzeba naprawiać.”

• Odbuduj zaufanie.
  ???? „Widzę, że wyciągnąłeś właściwe wnioski i jestem spokojna, że będziesz bardziej uważny. Wiem, że mogę ci zaufać.”

Co zrobić, jeśli dziecko nie deklaruje poprawy, nie chce przeprosić lub naprawić szkody?

To znak, że nie przyjmuje odpowiedzialności za swoje zachowanie. Wtedy należy cofnąć się do wcześniejszych etapów i sprawdzić, czy dziecko rozumie normę i jak ocenia swój czyn.

Może też być konieczne wprowadzenie innych konsekwencji, np. ograniczenia zaufania czy odebrania przywilejów.

Najczęstsze błędy dorosłych przy stosowaniu tej metody

1. Rodzice odpuszczają – kiedy dziecko okazuje pierwsze objawy skruchy, gniewu czy niezadowolenia, rezygnują z dalszych działań i nie wymagają naprawienia szkody.

2. Rodzice sami naprawiają szkodę za dziecko – uznają, że dziecko nie potrafi lub nie chce tego zrobić.

3. Rodzice wymuszają przeprosiny lub sami naprawiają – mówią: „Masz go przeprosić”, „Masz obiecać, że więcej się to nie powtórzy”. Sami kupują nową rzecz lub przepraszają w imieniu dziecka.

4. Rodzice zapominają o odnowieniu kredytu zaufania – trzymają dziecko w poczuciu winy, np.: „Jak już raz ukradł, to trzeba chować pieniądze.” Przy kolejnych sytuacjach wypominają dawne błędy.

Scenka – modelowanie

Co może zrobić dorosły, kiedy dziecko źle się zachowa?
Dziecko musi odczuć konsekwencje swojego zachowania – to buduje jego przemianę wewnętrzną.

Przykład: Twój syn podczas zabawy kopnął w drzwi i je zniszczył.

• Jest ruchliwy, czasem popada w konflikty.

• Zostałaś wezwana do szkoły na rozmowę z dyrektorem.

• Dyrektor informuje, że:

  • dziecko będzie miało obniżoną ocenę ze sprawowania,

  • musisz zapłacić za naprawę drzwi,

  • powinnaś zastanowić się nad stosowanymi metodami wychowawczymi.

Po odegraniu pierwszej scenki należy pamiętać o drugiej rozmowie z dzieckiem – po zadośćuczynieniu.

Zamiast kary – przykład z codziennej sytuacji

Sytuacja: dziecko podczas kąpieli wylewa do wody zawartość butelek z szamponem i płynami.

Co może zrobić rodzic, aby powstrzymać złe zachowania bez karania?

1. Ogranicz niewłaściwe zachowanie

• Słowne komunikaty: „Nie wylewaj płynów. Nie pozwalam ci tego robić.”
  (Wypowiedz spokojnym, stanowczym głosem, nawiązując kontakt wzrokowy).

• Zachowania: odebranie butelki i odstawienie jej na półkę.

2. Wskaż konstruktywne sposoby
   ???? „Jeśli chcesz się bawić podczas kąpieli, użyj swoich zabawek z wiaderka.”

3. Powiedz, czego oczekujesz
   ???? „Kiedy jesteś w wannie, chcę, aby szampony i płyny stały na swoim miejscu.”

4. Zapowiedz konsekwencje
   ???? „Możesz się kąpać, jeśli nie będziesz wylewał płynów i szamponów do wody.”

5. Wprowadź konsekwencje, jeśli dziecko nadal nie słucha

• Wyjmij dziecko z kąpieli.

• Jeśli poprosi o kolejną szansę, powiedz:
  ???? „Będziesz miał jeszcze wiele okazji, aby pokazać, że potrafisz się grzecznie kąpać.”